گلستانه

كاش مي ديدم چيست ؟
آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاري است
آه، وقتي كه تو لبخند نگاهت را
مي تاباني
بال مژگان بلندت را
مي خواباني
آه، وقتي كه توچشمانت
آن جام لبالب از جاندارو را
سوي اين تشنه جان سوخته مي گرداني
موج موسيقي عشق
از دلم مي گذرد
روح گلرنگ شراب
در تنم مي گردد
دست ويرانگر شوق
پرپرم مي كند اي غنچه رنگين پر پر
من در آن لحظه كه چشم تو به من مي نگرد
برگ خشكيده ايمان را
در پنجه باد
رقص شيطان خواهش را
در آتش سبز
نور پنهاني بخشش را
در چشمه مهر
اهتزاز ابديت را مي بينم
بيش از اين سوي نگاهت نتوانم نگريست
اهتزاز ابديت را ياراي تماشايم نيست
كاش مي گفتي چيست
آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاري است......

حرف های ما هنوز ناتمام

                          تا نگاه می کنی وقت رفتن است.

                                                     باز هم همان حکايت هميشگی!

پيش از آنکه با خبر شوی، 

                         لحظه‌ی عزيمت تو نا گزير می شود.  

                                                                            آی...!

اي! دريغ و حسرت هميشگی

                                  نا گهان چقدر زود دير می شود...

سفری غریب کردم توی اون چشم سیاهت
سفری که برنگشتم، گم شدم توی نگاهت
یه دل ساده ی ساده کوله بار سفرم بود
اسم شماها مثل یه سایه همه جا همسفرم بود

زيباي خفته ي غزل !‌ عزيز تن داده به خواب
از اين ظلام بي زوال ‚ بر سر واژه ها بتاب
بزن به سيم عربده در اين طلوع غمزده
كه مه لقاي
قصه ها به خواب مانيامده...

 

قاصدک هان چه خبر اوردی از کجا وز که خبر اوردی
خوش‌خبر باشی اما اما گرد بام و در من بی‌ثمر می‌گردی
انتظار خبری نيست مرا نه ز ياری نه ز ديار و دياری باری برو انجا که تو را منتظرند
قاصدک در دل من همه کورند و کرند
دست بر دار از اين در وطن خويش غريب
قاصد تجربه‌های همه تلخ با دلم می‌گويد که دروغی تو دروغ که فريبی تو فريب
قاصدک هان،ولی...اخر ای‌وای
راستی...ايا رفتی با باد؟با تو‌ام،ای کجا رفتی؟ای....؟
راستی ايا جايی خبری هست هنوز؟؟؟
مانده خاکستر گرمی جايی؟؟؟
در اجاقی طمع شعله نمی‌بندم...خردک شرری هست هنوز؟؟؟
قاصدک...ابرهای همه عالم شب و روز در دلم می‌گريند......

فرسودگی...
خستگی...
در هم شکستگی...
از هر کدام صد بار به دفتر دل !
اين است جريمه های سنگين دلبستگی...! ...

 

تو به من می خندیدی

و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه همسایه

سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید
غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز

سالهاست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان

غرق این پندارم

که چرا خانه کوچک ما سیب نداشت ....

     

چيزهايي هست

                   كه نمي دانم.   مي دانم  

                                         سبزه اي را بكنم خواهم مرد.

                                               مي روم بالا تا اوج 

من پر از بال و پرم

                   راه مي بينم در ظلمت    

                                            من پر از فانوسم

                                          من پر از نورم و شن

و پر از دار و درخت.

                     پرم از راه     از پل      از رود     از موج.

                                پرم از سايه ي برگي در آب:

                                 چه درونم تنهاست......

در باغچه نبود
 در باغ و دشت نيز نشانش نيافتم
 در درهها دويدم و در كوهپايه ها
بر سينه هاي صخره و در سايه كمر
بالاي چشمه سار
 بر طرف جويبار
جستم به هر سپيده دمانش نيافتم
آخر به شكوه نعره برآوردم اي بهار
كو آنن گلي كه خاك تو را آب و رنگ ازوست
 بر من وزيد خسته نسيمي غريب وار
 كاي عاشق پريش
 گل رفته خفته هيس
بيدار باش و عطر نيازش نگاه دار

«خانه ی دوست کجاست؟» در فلق بود که پرسید سوار

آسمان مکثی کرد. رهگذر شاخه ی نوری که به لب داشت

به تارکی شنها بخشید و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:

نرسیده به درخت ٬ کوچه باغیست که از خواب خدا سبزتر است و

در ان عشق به اندازه ی پرهای صداقت آبیست .

میروی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر به در می آرد.

پس به سمت گل تنهایی می پیچی .

دو قدم مانده به گل٬ پای فواره ی جاوید اساطیر زمین می مانی

و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد.

در صمیمیت سیال فضا خش خشی می شنوی .

کودکی می بینی ٬ رفته از کاج بلندی بالا ٬ جوحه بردارد

 از لانه ی نور و از او می پرسی :

خانه ی دوست کجاست ؟